Buffers vol, waar is de noodrem ? :: iNSnet Duurzaamnieuws.nl

:: voorpagina

:: mvo

:: buitenland

:: nieuwsbrief

Nederland | | 2007-12-01 | print | meer nieuws...

Bron:

Buffers vol, waar is de noodrem ?

Ik dacht dat het na “An inconvenient truth” min of meer voorbij zou zijn; klimaat-sceptici die overal en altijd hun ontkennende mening over de menselijke manipulatie van het klimaat spuien. Maar het gekke is, dat deze vaak overijverige en betweterige lieden nog overal opduiken, zoals laatst in het FD, een zeer gerespecteerde krant. Gelukkig worden die plaatsen en ruimte minder, zodat ze hun ‘gal’ over iets wat zij als een ‘samenzwering’, een ‘mondiaal bedrog’ of een ‘hype’ zien, steeds minder kunne spuien. Ze komen daarnaast, met steeds méér en steeds heftiger bewijs van een naderende klimaatcatastrofe, immer meer alleen te staan. Ik vind het wel dapper wat ze doen, maar tevens erg dom omdat ze denken de luxe te mogen nemen om een vreselijk overweldigende stapel bewijs simpelweg te negeren…

Feiten I
Het klimaat is niet regelmatig, noch statisch; het is een zeer dynamische en irregulier systeem. Dit maakt het meten eraan zo moeilijk, en werkelijk álles moet in de modellen meegenomen worden om zeker te zijn dat conclusies juist zijn. Daarom heeft de VN een compleet panel van duizenden wetenschappers geactiveerd, en verenigd in het IPCC. Dat praat makkelijker, het stimuleert diverse vakgebieden die van paleo-geologie (historische geologie) tot astronomie (sterrenkunde) reiken, en kruisbestuivingen er tussenin. Deze kritisch ingestelde wetenschappers ontmoeten elkaar regelmatig en hun conclusies worden, naarmate de modellen steeds verfijnder worden en de kennis alsmaar toeneemt, steeds verontrustender. Het verleden, waarin ‘natuurlijke’ extremen in het broeikaseffect (enorme vulkaanuitbarstingen, meteoriet-inslagen en ijstijden b.v) ‘verborgen’ liggen, is een uitstekende leidraad. Het ijken van het verleden aan toekomstige, niet-natuurlijke stimulatie van het van nature aanwezige broeikas-effect, is zeer wetenschappelijk en onderbouwd. Want de metingen die na 1850 begonnen, zijn nog te kort om alleen conclusies uit te halen.

Feiten II
Het klimaat verandert in stappen, het is nooit één rechte lijn omhoog of omlaag. Maar de emissies van de mens zijn wél in een (logaritmisch) rechte lijn omhoog gegaan. De natuur bezit buffers, waar CO2 en andere broeikasgassen in verwerkt kunnen worden. Alle oceanen nemen b.v de helft van alle extra CO2 op, bos en oerwoud kan dat ook, en gewassen op het land idem (afhankelijk van het seizoen). Als buffers vol raken, dan stijgt de CO2 ineens sneller omdat het nergens meer ‘opgeslagen’ wordt in buffers. Dat verklaart de soms ogenschijnlijke stilstand van enkele broeikas-effecten. Maar de CO2-concentratie (nu 381 ppm; delen per miljoen) stijgt dóór volgens een internationaal team in Proceedings of the National Academy of Science, dat een eerder onderzoek met andere metingen bevestigd. Tussen 2000 en 2006 is het nooit eerder zó hard gestegen (sinds 1959). Daar komt nog bij, dat dit de hoogste stand is in 650.000 jaar. Dat wist Al Gore nog niet toen hij ‘zijn’ film maakte, maar hij voorspelde het wél. En dat is wetenschappelijk ook logisch…

Feiten III
Zij wijten de ongekende stijging aan de versnelde mondiale groei met een exploderend beroep op de vervoerssector, het constant stijgende verbruik van fossiele brandstoffen en een afnemend absorptie-vermogen van bossen en oceanen. Een steeds groter deel van de uitgestoten CO2 komt rechtstreeks in de lucht, omdat het steeds minder gebufferd wordt. En dit laatste is zeer onrustbarend, daar oceanen en bossen de grootste en één der laatste buffers zijn die een explosieve stijging van broeikasgassen nog tegen kan houden. Als de afhankelijkheid van koolstof (fossiele brandstoffen) niet sterk vermindert in de komende decennia, dan zien we binnen relatief korte tijd die temperatuur- en zeewaterstijgingen die in het verleden ook opgetreden zijn. Dan gaat in enkele tientallen jaren de temperatuur met graden tegelijk omhoog, en de zeespiegel met tientallen meters. Dat is waar ik al jaren voor waarschuw: resultaten uit het verleden zijn een ‘garantie’ voor de toekomst…

Feiten IV
Die temperatuurstijgingen treden niet overal en even heftig op, maar het meest aan de uiteinden van onze aarde (beide polen) en rond de equator. Afgelopen zomer werd het op de Noordpool record-warm, iets wat voorspeld werd in de laatste modellen. In oktober werden langdurig temperaturen gemeten die 8-15 graden boven normaal lagen. Dat is zoiets als 25 graden in de Bilt op Sinterklaas-dag, en precies dat vond plaats in grote delen (zo groot als W-Europa) van de Noordelijke IJszee. Daarnaast is het meeste zee-ijs in de zomer al verdwenen, en konden schepen boven Rusland langs varen ! De meest recente, meest pessimistische klimaatmodellen gingen uit van stijgingen tot 6 graden, en die zijn dus nú alweer volkomen achterhaald. Het klimaat verandert dus veel sneller dan verwacht…

Zelfversterkende effecten dé valkuilen
Er zitten enkele hele akelige valkuilen in klimaatverandering, die mijns inziens nog te weinig aandacht c.q waarde toegekend krijgen: Ogenschijnlijk kunnen bepaalde fases (vrijwel) ongemerkt verlopen (zie de bufferwerking), danwel plotseling enorme versnellingen te zien geven. Dat weten we sinds kort uit eigen ervaring, maar al langer uit de ijskernboringen en luchtmonsters daarin. Idem uit allerlei andere zaken als organische deposities, ijsbedekking in ijstijden en tropische periodes. Zoiets gebeurt nu ook op de Noordpool: doordat steeds minder ijs de zee bedekt, en er dus steeds minder reflectie van zonlicht en warmte is, wordt de zee extra opgewarmd. Dit is zo’n zelfversterkend effect, waarvan er meerdere bekend zijn. In dit geval, het albedo-effect, dringt zonlicht en warmte diep in de zee door en versterkt in zeer ernstige mate de door ons veroorzaakte opwarming. Het één veroorzaakt het ander…

Conclusie: op naar wéér een hoger nivo
Nu de buffers vol raken en steeds minder van ‘onze’ uitgestoten CO2 gebufferd wordt, zal het opwarmingsproces, dat na 2000 een vertraging liet zien, weer hard gaan versnellen de komende jaren. Totdat de natuur een nieuw soort evenwicht heeft gevonden, waarin weer een adempauze kan worden genomen. Dan is de temperatuur mogelijk een graad hoger en de zeespiegel een halve meter gestegen. Dit kan over 5 jaar of over 15 jaar zijn, maar met volle buffers zal deze versnelling onontkoombaar zijn én onomkeerbaar worden. En zo gaan we stap voor stap, maar steeds méér permanent, weer omhoog. Er is dus nu ook genoeg bewijs, dat de belangrijkste buffers opgebruikt raken, en de volle mep van onze eigen broeikasgas-uitstoot ons recht in het gezicht gaat slaan.

Het is 1 minuut voor 12 !
Ik denk dat iemand die deze ontwikkelingen bagatelliseert danwel ontkent, gewoon dom is. Metingen, die nog duidelijk bóven de meest pessimistische voorspellingen uit stijgen en aantonen dat de broeikas-gasbuffers vol raken, zouden ALLE alarmbellen op dieprood moeten zetten. Tóch hebben deze berichten amper tot ophef geleid, iets wat ik absoluut niet begrijp. De historie van metingen en modellen is, dat de metingen altijd aantoonden dat de modellen op zich juist zijn maar blijkbaar niet voldoende extremen weergeven. Dit omdat het klimaat zo dynamisch, zeer irregulier is en wij geen ervaring hebben met het detailverloop van klimaatverandering. De grote lijnen zijn echter overduidelijk: de aarde warmt steeds verder op, in stappen, én elke stap die achter de rug is wordt permanent. De metingen, die de modellen telkens weer inhalen, bewijzen dat. De hier genoemde onderzoeken en resultaten zijn de meest ernstige die ooit gerapporteerd zijn, en iemand moet toch wel héél wereldvreemd zijn, wil nog volgehouden worden dat ‘er niets aan de hand is’…

W. Aslander

Dhr. Aslander is eigenaar en hoofdanalist van WAvisie, een beursdienst met een focus op de Nederlandse markt. Aslander schrijft deze artikelen exclusief voor www.insnet.org/nl op eigen titel. Hij is privé zeer geïnteresseerd in de immense problematiek rondom milieu en techniek. Hij ziet in diverse technische zaken waaronder waterstof als energiedrager DE oplossing voor de milieuproblemen van de 21e eeuw. In 2006 werd hij ‘beste analist van Nederland bij guruwatch, en onlangs werd hij genomineerd bij de 25 ‘beste beleggingsexperts’ bij goudenstier.

Noot: Deze column is een strikt persoonlijke mening, en eventuele conclusies hierin zijn vrijblijvend. Aan deze mening en de eventuele conclusies kunnen geen rechten of plichten worden ontleend. Controleer of de inhoud voor u wel bruikbaar is, mocht u deze willen gebruiken.

:: Goed artikel? Doneer hier
:: Ga naar de voorpagina
:: Schrijf je in op de gratis nieuwsbrief
:: Post dit artikel op: