Soms zie ik Roefie Hueting en dan complimenteer ik hem met zijn oplossingsaanpak van het milieuprobleem en de duurzaamheid. Dan moet hij glimlachen en reageert, nu teleurgesteld: “Maar ze besteden er geen aandacht aan.” Ik kan met sympathie reageren: “Ik heb een oplossingsaanpak voor werkloosheid en armoede maar daar besteden ze ook geen aandacht aan. Sterker nog, ik heb een verklaring waarom ze niet reageren. In mijn analyse faalt het stelsel van Trias Politica, de checks and balances van de uitvoerende, wetgevende en juridische machten. Noodzakelijk is een uitbreiding met een vierde macht, een Economisch Hof, dat toeziet op de wetenschappelijke kwaliteit van de gebruikte informatie. Heb je geen zin om die analyse te bestuderen ? Samen staan we sterker.” Hueting kijkt dan droef: “Nee, daar heb ik geen tijd voor. Zoveel werktijd heb ik niet op een dag. Die moet ik aan het milieu-duurzame nationaal inkomen besteden.” Een respectabel antwoord want Hueting is op leeftijd, inmiddels 80 jaar, en het mDNI is te belangrijk om te laten versloffen. Belangstellenden moeten beslist eens naar zijn website http://www.sni-hueting.info kijken.
Dat respect kan ik niet opbrengen voor de 65-minners. Men doet van alles, tegen de klippen op, maar deze wereldbeweging kan nog geen deuk in een pakje boter maken. Men leeft in de illusie dat de Trias Politica de beste van alle mogelijke systemen is en gedraagt zich als ratten die tegen de wand van de val opspringen. Wanneer men even afstand zou nemen dan zou men de analyse zien dat die Trias Politica zijn aan te passen. Een bredere belangstelling dan alleen milieu zou ook helpen. Kijk eens naar de werkloosheid, zou ik zeggen. Denk je dat we wel een raket op de maan kunnen plaatsen maar niet de werkloosheid oplossen ? Word wakker, zou ik zeggen. De oplossing voor werkloosheid en armoede is een verzorgingsstaat, maar dan wel goed beheerd. De huidige zgn. ‘verzorgingsstaat’ zit vol met arrangementen die zijn verzonnen door politici, ambtenaren en belangenbehartigers die weinig boodschap hebben aan wetenschappelijke inzichten. Dit proces zal weinig verschillen van hoe het milieubeleid tot stand komt. Maar t.a.v. de werkloosheid kan ik dit econometrisch bewijzen, dat is het verschil. Een bewijs is tenslotte de reden waarom de stelling overtuigt. Kijk maar op deze site.
Zou de milieubeweging na ‘Kopenhagen’ wakker worden ? Ik denk het niet. Ik zie een nerveuze trilling van het oog maar nog geen oogopslag. In de Volkskrant van 9 januari berichtte Martijn van Calmthout over het boek van Schneider “Science as a contact sport” (SAACS) . Ik heb hiervan alleen de samenvatting gelezen maar begrijp wel in grote lijnen waar hij het over heeft. Het probleem van Schneider is dat hij moet functioneren in een Trias Politica zonder Economisch Hof. De randvoorwaarden zijn ongunstig en dat heeft zijn weerslag op het gedrag van wetenschappers en de interactie met de bestuurders. Terecht meent Schneider dat er decennia verspild zijn. Maar kan hij het bewijzen, dus met 100% duidelijkheid ? Ik vrees van niet. Je kunt beter kijken naar mijn bewijs dat wel die 100% duidelijkheid geeft t.a.v. de werkloosheid en armoede.
Doornroosje moet wakker gekust worden door een prins. Ik zal deze niet zijn want ik vind het een rottend lijk. Wie haar prachtig vindt wacht een nobele daad.
Thomas Colignatus
http://www.dataweb.nl/~cool
12 januari 2010
Soms zie ik Roefie Hueting en dan complimenteer ik hem met zijn oplossingsaanpak van het milieuprobleem en de duurzaamheid. Dan moet hij glimlachen en reageert, nu teleurgesteld: “Maar ze besteden er geen aandacht aan.” Ik kan met sympathie reageren: “Ik heb een oplossingsaanpak voor werkloosheid en armoede maar daar besteden ze ook geen aandacht aan. Sterker nog, ik heb een verklaring waarom ze niet reageren. In mijn analyse faalt het stelsel van Trias Politica, de checks and balances van de uitvoerende, wetgevende en juridische machten. 
Zeventig procent van al het zonlicht dat op aarde valt, straalt op de oceanen. Het grootste deel van dat zonlicht wordt omgezet in warmte, in de bovenste laag van de oceaan. Daarmee zijn de oceanen verreweg de grootste zonnecollectoren op aarde. Als we ook maar een fractie van deze energie kunnen aftappen, beschikken we over een onuitputtelijke, duurzame energiebron die 24 uur per dag beschikbaar is en kan voorzien in de volledige energiebehoefte
