 | home |
Nederland | | 2006-09-24 |
Bron: De betaler vervuilt Als de minister het niet doet, doen wij het wel, lijken ze bij de Rabobank te hebben gedacht. Deze week introduceerde de bank een ‘nieuw’ CO2 compensatieproduct, dat als zoveelste consumenten een goed gevoel moet geven bij het stillen van hun koophonger. Vooropgesteld, elke aandacht voor bescherming van het klimaat is goed. Daar hoort u mij niet over klagen. Maar er zitten een paar nog lang niet met uitsterven bedreigde slangensoorten onder het platgetreden gras. De eenzijdige focus op klimaat en het bijbehorende wondermiddel CO2-compensatie leidt de aandacht af van de kern van het probleem, onze consumptiebehoefte. Klimaatverandering is daar slechts één gevolg van. Het wekken van de schijn dat door compensatie van de CO2 uitstoot het probleem is opgelost, kan een gevaarlijke tegenovergestelde reactie teweeg brengen: zolang ik maar compenseer hoef ik mij niet in te houden. Net zoals het gebruik van spaarlampen vaak leidt tot meer stroomverbruik. (maar het is wel de natte droom van elke economische groeifanaat: de eindeloos groeiende, zichzelf versterkende vraag) Ondernemers die als blinde paarden achter elkaar aanhollen, hollen daarmee hun propositie uit. Het onderscheidend karakter van hun product verdwijnt als sneeuw voor de zon, consumenten verliezen de aandacht en het spel kan van voren af aan beginnen. De hogepriesters van het economische groeidenken kennen hun geschiedenis niet en lopen groot risico in een bekend gat te vallen. De handel in aflaten stortte de katholieke kerk eeuwen geleden in een diepe crisis, die ze nooit helemaal te boven is gekomen. Nu gaat het net zo: het financieel afkopen van een noodzakelijke gedragsverandering tast kernwaarden van de samenleving aan en brengt deze ernstige schade toe. Het is de betaler die vervuilt. Peter van Vliet De auteur is voorzitter van Stichting iNSnet Bron: |